o lagarto miope

2007-05-21T12:17:00.002+01:00

stas historias do lagarto miope son dunha natureza allea a min e ó mesmo tempo pasearon entre as miñas orellas como un espírito iniciático e caótico. Aínda hoxe non son quen de interpretar dun xeito harmónico todo o que aconteceu naquel tempo en Camelle. O primeiro contacto por chamalo dalgún xeito aconteceu nos finais do inverno pasado. Erik e máis eu investigabamos os efectos do estramonio nos melómanos crónicos, cando nunha das nosas sesións de traballo descubrín no medio da lareira un lagarto, a cousa de primeiras non me chamou a atención dado que Erik cantaba Modlitba pro Martu e eu lembrei a praza de San Wenceslao en Praga, a que nunca cheguei por mor duns tanques soviéticos e a total seguridade de Erik en que no occidente estaba o noso sitio, e tiña razón, agora ocupando a cova de Manfred en Camelle temos ante nós o esplendoroso sitio que occidente tiña reservado para nós.
As setas da semana anterior agrandaran o meu materialismo crítico e ata pensei nas bondades de ter ducha, pero entón apareceu de novo ante min o lagarto no medio da lareira disolvéndoo todo. Perdinme polo seu tempo sen tempo respirando o aire que o seu espírito respirara en múltiples vidas. Fun réptil, anfibio, peixe, mamífero, vexetal e mineral. Ata recordo fun antes de ser todo oídos do lagarto que non paraba de falar das súas vidas, do tempo, das dioptrías estabilizadas, das orixes do universo, o sentido da vida e doutras cousas as que non prestei moita atención, perdido na procura do sentido que podería ter que o lagarto fóra miope coma min. Aí, lémbroo perfectamente, escoitei a Erik cantar no tellado.. “Es moi fácil, te es moi fácil neno si lo intentas, si lo intentas, pipipipipi, pipipipipi, pipipipipi......” Con ese inconfundible acento curuño que desde o día que durmimos en Riazor non se lle despega. Algo dentro de min levou as miñas mans na procura de papel e lapis e dun xeito automático escribín a primeira das historias do lagarto miope. En vista do resultado e dada a cantidade de estramonio apañado, repetín as sesións de traballo ata que o lagarto miope deixou de manifestarse e o meu fígado de funcionar correctamente.
Esta e non outra é a orixe destas trinta olladas do lagarto miope que eu recollín con grave risco da miña saúde mental e física, e que agora transcribo aquí.

Hjerbert Bönn

2007-02-06T17:49:00.002Z

I Era un lagarto miope que odiaba o sol en especial cando non chovía. As arelas tíñaas de home pero camiñaba coma un lagarto. Nas noites de lúa nova facía crer que durmía, pero só pechaba os ollos e contaba a quen o escoitara que devecía por fuxir en soños sen tempo. Falaba moi baixiño, tratando de que a lingua non se lle enredara nos dentes, sobre todo cando pronunciaba un eu creo. Era este un verbo que odiaba o réptil, en todas as súas variacións e posibilidades. Nin condicionado era quen de pronuncialo sen problemas de coordinación bucolinguais.
Era un lagarto camaleónico, cousas de familia dicía el, mais o que non sabían os habitantes do valado onde durmía era que o de camaleón víñalle doutra vida. Si, o camaleón-lagarto cría na transmigración das almas pero na mesma vida e nas outras, en cada silencio que lle permitira ollar cara diante decatábase de que xa vivira outra vida inútil e iso cansábao, dáballe noxo e como resposta odiaba o sol en especial cando non chovía.

2007-02-06T17:46:00.002Z

II A memoria, a memoria, a memoria...

2007-01-20T23:20:00.001Z

III Como ventea aí fóra, como ventea mimá! Vai caer unha boa, si, si, das boas.
A araña-lagarto meteuse na súa vaíña de seda, pechou os ollos e viviu un reparador soño salvífico.

2007-01-20T23:15:00.005Z

IV Os tempos son chegados dos bardos das edades, que as vosas vaguedades cumprido fin terán. Cantaba alegremente polo val da Mahía o lagarto-formiga obreira cando atopou as migallas dun bocadillo de lombo asado con tomate e queixo. E queixo!
Axiña todo o formigueiro cantou.Os tempos son chegados dos bardos das edades, que as vosas vaguedades cumprido fin terán.
O ruído, o lixo, os albaneis, as formigoneiras, todo foi benvido e aplaudido polo formigueiro con entusiasmo.
Pasou o tempo e viñeron máis albaneis, e máis bocadillos, e máis camións, e máis cemento para a piscina comunitaria.
Os tempos son chegados. O formigueiro todo era un orfeón a pulmón aberto. Dos bardos das edades, que as vosas vaguedades... Cando as formigoneiras descargaron dous mil quilos sobre o próspero formigueiro da Mahía, afogando o berro unánime. Cumprido fin terán.

2007-01-18T13:28:00.002Z

V O lagarto-tartaruga miope matinaba polas noites sobre teoloxía carnal, non sabía para que pero a falta de estímulos reprodutivos non estaba incómodo xogando coas palabras. O único problema destas arroutadas teolóxicas era a imposibilidade de recordar nada pola mañá. Mais unha noite tras comer unhas herbas para a dor de estómago foi quen de explicar ós seus veciños de valado as audacias da súa mística escolástica. A pureza das palabras é fundamental na hixiene da alma, e ata podemos asegurar que sen ela córrese o risco de afogala sen resurrección posible. E se ben a utilidade derradeira da alma é empiricamente nula, non é menos certo que de ter algo aínda que sexa como potencia é preferible telo en perfectas condicións de uso.
Dende entón cada vez que escoita unha palabra impura sofre crises nerviosas que rematan desde esa funesta noite coa cabeza dentro da coiraza polos séculos dos séculos, amén.

2007-01-11T14:13:00.001Z

VI Desamañecía no buraco do valado, desamañecía na lingua do lagarto-píntega, desamañecía e non recordaba a cara da súa nai. Púxose en pé e buscou entre as biólogas que recollían bolboretas a faciana materna. Mirou e saudou a todas erguendo levemente o seu chapeu de “meripopins”. Elas rían e comentaban entre risiños licenciados o espectacular caso de cretinismo do que eran espectadoras. Choveu e as biólogas fuxiron entre berriños á Universidade que, como moi ben sabía a lesma do xardín da Facultade de Xornalismo, non é máis que unha lameira seca abafada por unha calefacción de tinta. Noxento para calquera tipo de vida minimamente intelixente, dígocho de corazón!
E o anfibio volveu a horizontalidade entre as flores maldicindo a razón que o impulsara a tal dor de riles polo abuso da posición vertical, e botou en falta unha man cálida que lle cantara unha nana mentres lle daba unhas fregas de caña no lombo. No lombo! Mmmmm, no lombo e máis alá! Gloria bendita! Máis como non sabía nada de masaxes espirituais bebeuse unha botella de augardente e notou como de novo desamañecía no buraco do valado. Mamaíña! Suspirou.

2007-01-05T19:37:00.006Z

VII Era inverno e durmía por tres meses soñando no premio Nobel á particularidade animal, entre borradores do discurso de aceptación e gracias miles polo premio inmerecido, mais xusto o lagarto notou unha presenza cálida, volveu a cabeza sen abrir os ollos e uns labios húmidos bicaron os seus. Supúxoo soño mais ó espertar viu restos de despedida na boca e odiou os premios que non lle dan.

2006-12-30T12:53:00.007Z

VIII O lagarto-sapo tomou de seu a beira nordés da charca comunitaria e cada medianoite con puntualidade suíza agasallaba ó mundo os seus líricos amores por vir. Ata o amencer berraba polo cruel destino, as incontinencias verbais, a soidade, a moda e os modos, o tempo implacable, e a pouca atención. Así pasou o verán e o outono sen deixar de berrarlle ó ceo polo desigual do trato. Inxusta existencia, clemencia dura e ingrata a que vén isto de deixarme aquí co doado que sería conxelarme como ó Walt Disney ese, crou, crou!
Un vento nordés de paso bicouno e outra vida perdida por amor a arte.

2006-11-25T14:05:00.007Z

IX Cal podería ser a resposta a tanto interrogante do noso señor? Nesas andaba a cascuda-lagarto sobre os restos dun revolto de setas cando unha luz doutro mundo cegou os seus múltiples ollos e unha fervenza de ave con fideos arrastrouna ata as rexións máis escuras do lixo dos homes.

2006-11-23T19:24:00.004Z

X O valado era un enorme morto vivinte, a humidade comíao todo, choraban as pedras e o musgo sentiu romper o derradeiro brote: Vinganza!

2006-11-22T12:27:00.002Z

XI O silencio! O silencio, e un pouco máis de silencio. Pecha os ollos e imaxínao todo branco. O silencio é branco!O silencio e un pouco máis! O silencio é livián e non abonda, un pouco máis de silencio non viría mal. O silencio, e un pouco de silencio máis, por favor. Arrouta o réptil e cuspe con grande noxo as patas traseiras dun saltón, está cheo.

2006-11-06T23:50:00.007Z

XII Non sei se debo vivir máis. Murmurou para os seus adentros o lagarto-cangrexo sen deixar de facer puñetes. E foi falar cun teólogo titulado sobre o proceder ante tales dúbidas existenciais.
Debo vivir? Máis, quero dicir.
Ó crustáceo o medo comeulle o cacho e non agardou resposta.
Que importancia ten que viva máis ou non, despois de todo se a dúbida sobrevive que importancia tería a procura desa certeza.
Avemaríapurisima que perdo o autobús das sete! e sen dicir máis nada guindouse baixo das rodas do Plus Ultra das sete.

2006-10-20T17:32:00.003+01:00

XIII Amenceu por accidente no valado do nordés un día triste, e non pola chuvia, non polo frío de mortos, non polo pouco de vida que restaba na punta da lingua do lagarto. Hoxe esperto para ver como é iso do inverno que tanto dá que falar nos principios da calor. Prescindible!

2006-10-11T13:27:00.001+01:00

XIV En pequeno quixo o lagarto-tití deixar constancia da súa existencia actual. Mordeu con rabia a cola xusto na vértebra dezaseis ata non sentir nada da vértebra catorce para abaixo. Sorriu, e gardando a dor para outras fazañas chiou. Toma misterio evolutivo!

2006-09-22T18:42:00.004+01:00

XV O réptil-toupeira miope desexaba compartir cos seus semellantes as súas alegrías, as súas sublimes arroutadas creativas. Puxo as gafas que atopara no camiño do tanatorio municipal mais de xestión privada, e confortado polo pensamento de que se queres algo ben feito debes facelo ti mesmo apañou no lixo do edificio dos mortos un taco de rifas sen vender; “excursión paso de ecuador 1973/76 - filoloxía hispánica”. Matinou na casualidade e pensou que as casualidades non existen como moi ben berrara na boca do raposo o coello hipermétrope. Pechou os ollos e deixándose levar por un impulso telúrico escribiu no reverso das rifas o mesmo poema: “Os filólogos son os forenses das linguas, e eu amo tanto en pretérito que vou por ti, meu amor!”. Noites enteiras pasou á luz dos vagalumes mantendo o tamaño da letra, e asinando no mesmo recuncho e con igual caligrafía. Rematado o acto creador e repográfico foi polos buracos onde habitaban os seus veciños e entregoulles a súa alma co mellor dos seus sorrisos. Xa na casa mentres lía a derradeira rifa poema chorou lembrando os saltos da ra, as apertas do saltón, as bagoas do grilo, e sobre todo as entrecortadas palabras do escornabois que sen dúbida algunha resumían o sentir de todos os agraciados. Gracias moitas. E que sortean? O réptil-toupeira sentía o mesmo que todos eles, emoción!

2006-09-06T19:02:00.007+01:00

XVI Pero se quero, espérote no mesmo lugar, outra vez. O réptil-insecto chuchaba da mesma orella outra volta. Unha bomba non cae nunca no mesmo lugar, de novo. Mais débote un bico no mesmo lugar, outra vez. E cheo de sangue e bo humor púxose a cantar para toda a corte. A negra desintégrame, e a marela vai e ven. O meu corazón pertence a... Aaaaaaa! Un rabo marelo non cae nunca no mesmo lugar, outra vez.

2006-08-08T13:05:00.002+01:00

XVII Ven de pasar un anxo! Que querería dicir con iso? Era el un anxo? Matinou tres ou catro lúas e de todas as posibilidades baralladas a de maior peso era que os rapaces de agora chaman anxo xenericamente a unha cousa verde con catro patas e cola correndo por entre as pedras. A teoloxía volvía ter senso, o lagarto foi comer outro anaco da biblia da parroquia para calmar os seus apetitos transcendentais, abriu a boca e dixo. Teño que deixarme ver máis, amén.

2006-07-18T17:34:00.001+01:00

XVIII Tras nove días sen inxerir alimento sólido e non apartar a ollada dos seus órganos reprodutivos, a cola do lagarto comezou moverse ó xeito dos rapaces que nos primeiros días do verán sumiron a súa sesta nun diluvio de leite espesa e quente. Quente, quente! Repetíase mecanicamente ó tempo que non deixaba de mover de arriba a abaixo a súa cola xa quente ca fretación. Quente, quente! Case sen folgos escribiu no seu diario: querido diario hoxe descubrín o onanismo, é quente e canso. Sospeito que isto vai traer cola nos meus futuros momentos de intimidade. Teño que cortar as uñas.

2006-07-18T17:25:00.001+01:00

XIX-XX O lagarto-cidade da cultura non daba entendido a súa nova natureza, non era quen de explicar nada. A terceira lúa foi o sinal, xusto antes do amencer puxo a mente en branco, fíxose branco do seus brancos e por fin entendeu todo.

2006-07-02T16:14:00.004+01:00

XXI Hoxe é un día moi estraño, realmente estraño, non quero saír. E non saíu. Esta noite é moi estraña, realmente estraña, non vou saír. E non saíu. Sabe alguén canto tarda un ovo de escornabois en querer eclosionar?

2006-06-29T11:47:00.003+01:00

XXII O lagarto-escornabois venceu a cabeza e calou, logo nada sucedeu durante días e noites. Sabe alguén canto tarda en morrer de fame un escornabois?

2006-05-15T13:40:00.004+01:00

XXIII Que demo é un tocan? Ti. Non!

2006-04-19T00:06:00.009+01:00

XXIV Klin, klou! Klin, klou! Resoaba nos oídos do lagarto miope. Klin, klou! Klin, klou! Fuxiu lonxe do valado, deixou a súa casa, os seus amigos, o seu amor, deixou tanto, tanto deixou. Klin, klou! Amagou no fondo da fraga e colleu pola dereita por levar as de gañar e rematou a beira dun pozo sen sinalamento regulamentario, botou o fociño por ver se por alí cheiraba a fogar, e creu que si. Gabeou pola lisa parede do pozo e nun pequeno buraco meteu a metade do seu corpo, pechou os ollos e lembrou de novo o seu valado, o seu fogar, o seu amor, respirou fondo , moi fondo e unha bagoa pingou no pozo. A noite caeu sobre o pozo cen veces cen, o sangue enfreou a lingua do réptil curto de vista, levantouse vento, choveu, saíu o sol, caeron as follas do castiñeiro, caeu un grilo no pozo por erro, o lagarto abriu os ollos e cantou. Grilo amigo se viches meu amor dille que por el agardo. E o grilo case sen folgos suspirou. Klin, klou!

2006-04-18T19:24:00.006+01:00

XXV Viñeron os amigos da charca e sacou unhas botellas de sangue de touro que vai moi ben cos aperitivos salgados, unha man rozou ca súa. Só é cristal! E cunha mala uva doente foi por unha vasoira e un recolledor, aparello odiado desde a nenez. Simulou rir cun chiste infame e trouxo outra bandexa de castañas con caramelo. E destas veu que desexaba foder pero a vítima sorprendida suspirou. Queda viño Sisebuto? E nesas o sapo Sisebuto eructou e un riso colectivo percorreu o buraco do valado. Aí decidiu que pertencería a directiva de alcólicos anónimos e cando o imbécil de Sisebuto pedira a palabra non fallaría, no centro da testa xustiño no centro. E nestas rematou o viño e todos fuxiron sen facer froallo que non era cousa de espertar ó anfitrión e ter que limpar.

2006-04-17T12:47:00.003+01:00

XXVI O mundo laboral! Desde hai uns días esta era a única teima de todo o mundo ó seu redor. O mundo laboral! Meu deus como está! O lagarto miope non dicía nada e calado foi disimulando ata un posto de traballo por ver a realidade a pé de obra. Observou longo tempo ós obreiros poñer pedra sobre pedra, facer cemento, cavar, beber cervexa, suar, cargar cas pedras, deixalas de novo no chan, levar dun lado para outro as ferramentas, comer un bocadillo de moi bo aspecto, botar fume pola boca, e volta a empezar. Así de primeiras o mundo laboral non cambiara tanto desde o tempo das pirámides, seica no dos bocadillos.

2006-04-16T14:50:00.018+01:00

XXVII Despois de cen anos e pico o seu querido amigo Balde petou na porta cun libro e cara de ter pasado moito tempo en silencio. Que cousas ten a vida! E mentres falaba o convidado sorpresa dos camiños dos que tiña memoria e dos poucos raios de sol que vira polas paredes da súa casa, o anfitrión voou cara as sabanas africanas e os enxames de moscas tse-tse que tanto gustaba de comer de mañanciña, cando Balde e máis el xogaban a cruzar o mar e logo máis alá, ás estrelas sen medo e logo ó infinito e máis alá. O amor ten un efecto moi semellante a unha farta de tse-tse. Está moi grande, debe ter comido moita mosca ou engulido que non é o mesmo pero é igual. A súa ollada é distinta?
E perdido en comparacións absurdas entre o brillo dos ollos de Balde e os materiais dunha canteira nin se decatou da fuxida do convidado. Ollou arredor e acreditou que deixara o libro. Vaia potra! "O derradeiro encontro", xusto o que buscara para Balde durante tantas noites. Sen pensalo dúas veces meteu "O derradeiro encontro" nun sobre e certificouno para que o seu amigo tivera unha farta de moscas tse-tse de balde.

2006-04-16T14:30:00.001+01:00

XXVIII Teño que mercar un recordo familiar antes do sanmartiño, dixo o lagarto-chicharra.

2006-04-11T12:58:00.003+01:00

XXIX No mar as focas máis novas xogaban, no ceo un azul intenso ocupábao todo e nas uñas do lagarto-foca os restos dun peixe servíanlle de lapis. Abur! Dou en escribir no xeo e ficou durmida para sempre.

2006-04-11T12:57:00.001+01:00

Tiña a alma baleira, non tiña nin unha bagoa que soltar cando esqueceu o que agora ollaba. A nada que tanto temía era a dona e señora da súa lingua e decidiu calar. O corazón pesáballe dúas ou trescentas vidas sen auga, sol e alegrías. E o lagarto miope pechou tamén os ollos para non ter de man máis argumentos, non quixo lembrar nada, nin deixar algo como rastro de vida, non quixo nin moverse mentres lle escribían no lombo “XXX”, logo un golpe seco e a súa cabeza por fin voou ceibe coma un berro.